Haltu mér slepptu mér kaffi

Ég á í ástar/hatur sambandi við kaffi.

Eins og í öllum samböndum getur slest upp á það góða og þrátt fyrir að yfirleitt séum við góð saman þá er þetta ekki alltaf sambandssæla. O nei.

Á morgnana er samband okkar mjög náið. Þá er ég mest skotinn. Ég get hreinlega ekki ímyndað mér heilan morgunn án þess.

Þegar morgunn fer að breytast í hádegi verð í pínulítið afhuga. Verð svangur og vel yfirleitt eitthvað matarkyns fram yfir. Hugsa nánast ekkert til þess. Ömurlegur gaur myndu sumir segja.

Með fullan maga og stutt í ropann nudda ég bumbuna og fer aftur að hugsa til þess. Sleiki út um og lít átt að vélinni sem býr það til. Heilinn byrjar að hugsa ýmsar áleitnar hugsanir og ég freistast yfirleitt. 10 dropar drepa engan.

Það sem eftir lifir dags veiti ég því ekki mikla eftirtekt og leita ekki til þess nema ég sé undir álagi og þurfi smá stuðning. Gott að geta átt slíkan stuðning inni og kannski það sem góð sambönd snúast um.

Á kvöldin finnst mér svo stundum gott að heimsækja það aftur. Set eitthvað gott á fóninn og dreypi aðeins á fyrir framan skjáinn. Tölvunnar eða sjónvarpsins. Nett.

Ástin á yfirleitt vel við mig en þó er hægt að fá of mikið af henni. Manni getur verkjað í magann við að fá hana í of stórum skömmtum en hún getur líka vakið mann til lífsins. Vitin verða öll skýrari við snertinguna, ég vakna og lykta af kaffinu. Fatta hlutina betur.

Kannski svona haltu mér slepptu mér dæmi.