Lífið án TV

Hitti Þóru og Írisi á Laugaveginum á laugardaginn. Þóra sagði mér að sjónvarpið hennar hefði verið bilað og hún hefði verið sjónvarpslaus í viku. Fannst það erfitt fyrst en svo var það allt í lagi. Fór þá reyndar í staðinn á netið langar stundir á kvöldið. Vafraði.

Held ég hafi aldrei prófað það. Þ.e. að vera alveg sjónvarpslaus í lengur en 2-3 daga. Væri til í að prófa það samt og hef stundum velt því fyrir mér. Er samt ekki viss um að ég mundi fíla það mjög vel. Þegar ég var (pínulítill) pjakki/gutti/ormur horfði ég mikið á sjónvarp. Var líklega ,,sjónvarpssjúkur”. Núna hef ég ekki eins gaman af því, nánast hættur að horfa á enska boltann og hef minnkað það mjög að ,,detta” inn í bara eitthvað. Þess vegna væri ég alveg til í að prófa þetta. Að vera alveg án. En það er bara þannig að á meðan sjónvarpið og ágæt dagskrá er til staðar þá er erfiðara að slökkva.

Í gamla daga voru fimmtudagar sjónvarpslausir . Ein stöð og hún sagði, ,,ekkert sjónvarp á fimmtudögum”. Snilldarhugmynd. Þetta var sá dagur vikunnar sem ég horfði mest á sjónvarp. Það var kapalkerfi (ólöglegt að sjálfsögðu) í Hrafnhólunum og á fimmtudögunum voru sýndar Woody Allen myndir, Walt Disney myndir um Herbie og fleira gott. Var yfirleitt ávísun á gott kvöld ef gamli Walt var skrifaður fyrir myndinni.

Sem sagt... Á fimmtudögum þegar ekkert sjónvarp var þá horfði ég mest. Þess vegna er ég mjög glaður að heyra að það er verið að fjölga sjónvarpsstöðvum á Íslandi. Stöð 3, stöð 1, Skjár 2 og allt þetta og kannski eitthvað meira sem ég hef misst af. Því ef ekkert sjónvarp þýðir mikið gláp hlýtur þessi þróun að virka akkúrat öfugt líka. Því meira, því minna.

Ég sé því fram á að bráðum muni ég alveg hætta að horfa á sjónvarp.