Vettlingakaup

Fór á laugardaginn á röltið um bæinn í Grænu úlpunni minni. Var nýbúinn að sjá (nóg af) Liverpool spila á skerminum litla í stofunni, hita kaffi fyrir Bjöggann sem svaf í bleika sófanum og rista brauð með banana fyrir mömmu og pabba sem kíktu við. Ákvað að taka röltið. Fór í uppáhalds vettlingabúðina mína og keypti mér... vettlinga.

,,Kva, bara búinn að týna vettlingunum þínum” heyrði ég allt í einu sagt. - Konan í búðinni. ,,Jaa neiii...” hváði ég. ,,Já ertu ekki nýbúinn að kaupa svona vettlinga?” spurði hún aftur. Ég sagði svo vera þó svo að það hafi nú í raun verið síðasta vetur sem ég var þar síðast. Sagði henni svo að það tæki mig ekki nema um 2 mánuði að slíta þessum vettlingum en að ég kæmi samt alltaf aftur til þess að kaupa þessa ,,drusluvettlinga” því að ég fílaði þessa vettlinga. Kvaddi svo sposkur á svip, ,,jæja, þá sjáumst við bara næst!”

Mér fannst það svolítið undarlegt að konan í búðinni skyldi gefa sig á tal við mig og muna eftir mér. Mér fannst það allavega í fyrstu. Við Íslendingar erum vön að vera frekar þurr á manninn við hvort annað í verslunum og á slíkum stöðum; nema hellt hafi verið í aðra tána auðvitað. En tal konunnar var vingjarnlegt og ásetningurinn sömuleiðis og mér fannst þetta auðvitað bara nett þegar ég hugsaði út í það. Samt geri ég þetta ekki sjálfur mjög oft. Gefa mig á tal við ókunnuga.

Því kviknar spurning... Er ég of lokaður eða fólk of opið? Veit ekki. Ég held að þetta snúist að miklu leyti um það hvað maður hefur vanist áður. Ég held líka að það að gefa sig á tal við ókunnuga sé nokkuð sem auðvelt er að venjast og flestum finnst þægilegt þegar uppi er staðið. Mér fannst það í þessu tilviki.

Kannski var þessi góða kona þó bara nýkomin af góðu sölunámskeiði og kann vel að selja mér drusluvettlinga. Ég kem allavega aftur og aftur ...