Hið óhefðbundna

Stend mig stundum að því að leita að hinu óhefðbundna. Finnst það yfirleitt heillandi að reyna að sjá hlutina frá nýjum sjónarhornum, velta þeim við og hrista jafnvel aðeins. Reyni þannig stundum að forðast normið og sækja í andhverfuna.

Óhefðbundinn = Sérstakur?

Veit það nú ekki alveg. Kannski. Ekki þá í merkingunni að sérstakur sé að vera betri. Bara öðruvísi.

Ég er þó held ég ekki mjög sérstakur og því kannski ekkert óvenjulegur heldur. En maður getur þó reynt það smám saman orðið því kannski sérstakari með tímanum. Þrátt fyrir að ég sé stundum að leita eftir þessu hef ég þó ekki náð alveg á leiðarenda enda er það heldur ekki takmarkið. Að fara alla leið. Heldur bara að hnippa í kippina, rugla rímið aðeins. Prófa sig áfram.

Hið sérstaka og sérstæða er jákvætt að mínu mati. Það kemur í veg fyrir að við rennum saman í eitt. Að það flísist upp úr sama kvistinum. Það væri leiðinlegt ef við rynnum öll niður sömu trektina, ofan í sömu holuna.

En var að hugsa eitt. Allar tilraunir að hinu óvenjulega, leiðir það kannski aðeins til þess að maður verður enn venjulegri? Ef ég væri í raun óvenjulegur væri ég það vegna þess að það væri það sem ég væri. Óvenjulegur. Þetta er líklega eitthvað sem þú annað hvort ert eða ekki.

Kannski er það ekkert venjulegt að vilja vera óvenjulegur en það hlýtur að vera óvenjulegt að vilja vera bara venjulegur.

Spurning.