Lífið of stutt?

Maður heyrir þessu stundum fleygt. Að lífið sé nú of stutt fyrir hitt og þetta. Kannski eitthvað til í því en það hlýtur þó að fara eftir því við hvað er miðað og hvar maður er staddur hverju sinni (eða vill vera staddur).

Fyrir suma er lífið of stutt fyrir ýmsa hluti sem vefjast fyrir þeim í daglegu þrefi og brölti og fyrir aðra er lífið hreinlega of stutt til að þess að ná að komast yfir allt þetta þref sem þeir taka opnum örmum. Finnst gott að þrefa.

Held þó að allir geti sett saman sinn lífið-of-stutt-fyrir lista. Minn gæti verið einhvern veginn svona:

Lífið er of stutt fyrir reikningshald og skattamál, of stutt fyrir hnetur, lifur og lifrarpylsu. Of stutt fyrir tannlækna, of stutt fyrir áhyggjur af veðrinu. Lífið er of stutt fyrir hjal, pirr og brákuð bein, of stutt fyrir bridds, elliheimili og þýskar gamanmyndir; fyrir hafnarbolta, hópferðir og þröngsýni. Lífið er stundum bara of stutt.

Veit ekki um aðra en held að flestir geti líka sett saman lífið-of-langt-fyrir lista. Eins og lífið getur verið of stutt fyrir hamingjusama, er það örugglega stundum of langt fyrir þá óhamingjusömu líka. Of langt fyrir dverg, of stutt fyrir Jóhann Svarfdæling o.s.frv.

Lífið er í mínum huga yfirleitt of stutt en stundum eru dagarnir auðvitað of langir.

Fyrir mig og alla.