Örviljanir

Hef verið þeirrar skoðunar að lífið sé tilviljunum háð. Er reyndar svolítið skrítinn með þetta því um leið get ég á stundum verið mjög hjátrúarfullur - er sífellt að banka og tuða 7, 9 og 13 o.s.frv. Veit, hljómar eins og markleysa hjá mér. Held að þetta millibil mitt tengist því að ég er svona Mitt-á-milli gaur. En það er önnur saga. Og reyndar er hér önnur saga - ekki um mig.

Las á mbl.is áðan, frétt um að 4 konur hefðu látist í Wisconsin eftir að bíll, sem þær voru farþegar í, keyrði inn í hús - eftir að bílstjórinn hafði misst stjórnina. Þegar ég skrollaði neðar sá ég aðra frétt. Hún fjallaði um það að kona hafði látist eftir að bíll keyrði inn í húsið hennar, í gegnum vegginn og upp á rúmið hennar þar sem hún lá sofandi. Í Wisconsin!

Það er á svona stundum sem tilviljunarkenning mín rennur í þrot.

Minnir mig á frétt sem á las einu sinni í Morgunblaðinu. Hún var um fótboltaleik milli tveggja afrískra liða. Einhverjar erjur höfðu staðið á milli ættbálka liðanna og andaði köldu. Í miðjum leik gerðist mikið óveður og himinninn þrumaði og sendi niður eldingar. Ellefu leikmenn dóu eftir að hafa orðið fyrir eldingu - allir í sama liðinu! Jebb, spúkí. Ég klippti þessa grein út, á hana einhvers staðar ennþá.

En kannski er þetta ekki spurning um tilviljanir eða örlög. Kannski er þetta bara einhver blanda af hendingum, forlögum, heppni og óheppni - kokteill sem einhvers staðar er hristur eða hrærður og maður á ekki að skilja.

Kannski er lífið bara ein stór ör-viljun.