Sofið?

Það er lítið sofið í Hofteignum þessa dagana. Í númer 34 á það allavega við.

Lúkas litli þráast við þreytunni. Rétt dormar á yfirborðinu og pírir í gegnum hálflokuð augnlokin – og ýlfrar ámáttlega á þá sem vilja að hann sofi.

Stundum held ég að hann sofi minna en við. Og aldrei er hann hressari en klukkan 7 á morgnana. þegar foreldrarnir pína sig og rembast til að ná að sofa bara aaaðeins lengur. Þá liggur hann “á milli” með augun á loftinu og okkur til skiptis – og lætur vita að nú sé tími til að vakna. Ekki þurfi hanagal til að átta sig á því. Við litlar undirtektir okkar slær hann okkur stundum á kinnina – svona rétt til að undirstrika bón sína. Hann vill upp á lappir, fram og það núna.

Vill ekki missa af neinu. Ekki einu sinni Bíórásinni. Suma morgna dröslumst við á lappir fyrir flestar aldir og fram. Röltum saman feðgarnir fang í fang fram í morguninn og dagsljósið og kveikjum á sjónvarpinu. Sátum t.d. í vikunni og horfðum á City Slickers. Klukkan sex og haninn rétt farinn að teygja nóttina úr sér.

Svo kúkaði Lúkas á pabba sinn. Þá kölluðum við á mömmu.