Storkurinn á kútter Haraldi?

Birkir vakti vinkonu mína föstudagsmorgun. Vildi tala við Gunnar. Hún þekkti ekki Gunnar og reyndar heldur ekki Birki. Gunnar hafði gefið Birki vitlaust númer. Birkir var að leita að sjómanni. Það átti að stíma (getur maður sagt stíma?) af stað á mánudagsmorgunn. Vinkona mín útskýrði misskilninginn fyrir Birki í símann á meðan hún nuddaði stírurnar en reis svo skyndilega upp og sagði, hey, ég er með sjómann fyrir þig! Nú, sagði Birkir, er hann vanur? Neeee kannski ekki beint vanur svaraði hún en hann er heeellíti duglegur. Bíddu, hérna er hann, sagði hún svo og rétti mér símann.

(Æji)

Síminn var kominn upp að eyranum. (Ræskti mig) Bar mig vel. Já, Darri. Sæll, Birkir hérna. Kva héddna... hefurðu farið á netaveiðar? Neee, svaraði ég, en fór nokkrum sinnum á trillu með afa þegar ég var yngri. Já, skil... maður þarf helst að vera vanur á netaveiðum. Já, það er svo mikil slysahætta sko. Skil þig svaraði ég. (Þögn) Hvenær sigliði? (fannst það viðeigandi spurning). Á mánudagsmorgunn, djö þessi Gunni, hann gaf mér þetta númer. En hva segirðu, þú ert ekki vanur? Neeee, meira svona að sitja á Súffanum, sparka í bolta og skrifa e-mail (hugsaði ég, en sagði ekki). Nei, því miður, kannski seinna? sagði ég. Allt í lagi, svaraði Birkir, við heyrumst. Kúl Birkir, eigðu gott stím!

(Hmmm)

Var þetta tækifærið? Örlögin í símanum? Birkir bjargvættur minn með nýtt líf í stafni? Skipperinn minn?

Ekki í þetta skiptið, klikkaði á þessu. Birkir lagði af stað í morgun og ég sit hérna við tölvuna, pikka á skjáinn með herptar axlir og waay too much af svörtu kaffi í maganum.

En voru þetta mistök? Væri ég ekki bara alveg terrific sjómaður?

Veit ekki. Allavega er Birkir stímdur af stað á netaveiðar.