Jólagjafainnkaupin framundan. Púff. Getur verið hausverkur fyrir marga. Hvað á ég að kaupa handa pabba? Á hann svona? Gaf ég honum þetta kannski í fyrra?

Ég spyr aldrei neinn hvað þeir óska sér í jólagjöf. Langar ekki að vita það. Maður á að gefa eitthvað á eigin forsendum því það er hugurinn sem skiptir auðvitað öllu máli. Þetta á ekki að vera pöntunarlisti Freemans. Erfður, veit það. Sjálfur tek ég röltið í hæfilegu stressi, læt andann koma yfir mig, festi augun á grip og sé hann fyrir mér í góðum höndum.

En ég er með hugmynd. Til að auðvelda okkur öllum lífið fyrir jólin og gefa okkur meiri tíma fyrir piparkökuát gætum við slaufað öllum jólapökkum. Með jólagjöf gefum við álit okkar á vináttu eða öðru góðu sambandi; gefum svipaðar gjafir með duldum ólíkum skilaboðum þó. Það er hins vegar til önnur auðveldari leið til þess að segja hlutina.

Jólakortin.

Jólakort eru assskoti fín. Ef við erum í raun að segja eitthvað með pökkunum, er þá ekki betra að segja það með korti, í korti? Sitja á Súffa nokkur kvöld og krota? Kortin segðu allt.

Ef manni þætti lítið til einhvers koma skrifaði maður bara ,,.... kv. darri,,. Ef það byggi meira að baki skrifaði maður aðeins lengra kort og ef maður væri mjög sáttur keypti maður stórt kort og skrifaði út í öll hornin.


Ekki misskilja mig. Mig langar í stóran harðan pakka takk.