Tvíbbar

Alltaf fundist eitthvað spúkí við tvær manneskjur sem eru nákvæmlega eins í einu og öllu; útliti, háttum, sérvisku og visku sinni. Eins og eitthvað hafi farið úrskeiðis. Svolítið eins og klónun móðurkviði.

Sat á kaffihúsi um daginn. Sá þar tvíbura sitja á borði rétt hjá mér. Þeir voru eineggja og á tali við hvorn annan. Horfðu í augu hvers annars og spjölluðu. Skiptust á orðunum. Hlýtur að vera skrítin tilfinning. Eins og maður sé að horfa á sjálfan sig tala við sjálfan sig; segjandi frá einhverju sem maður veit að öllum líkindum svarið við.

Undarlegt með tvíbura.

Mér skilst að tvíburar geti nánast lesið hugsanir hvers annars, finna til þegar hinum verkjar, þurfi að pissa þegar hinum er mál. Auðvitað á þetta ekki við nein rök að styðjast en þetta heyrir maður. Spúkí. Las einu sinni í sálfræðibók um tilraun þar sem tvíburar sem aðskildir urðu í æsku voru rannsakaðir mörgum árum seinna. Man eftir mynd af tveimur chubby en hressum gaurum með sama andlit en ólíka fortíð. Kom í ljós að þeir drukku báðir Budweiser. Í dós. Magnað.

Undarlegt með vísindin.