Fyrirsagnir lífsins

Ég á það til að lesa bara fyrirsagnir.

Á hlaupum til og frá hversdagslegum útréttingum vinnu og áhugamála gefst mér ekki alltaf tími til að lesa mér til um suma mikil- og ómikilvæga hluti í lífinu sem eiga sér stað hinum megin við stofuvegginn. Ég renni mér á hjólaskautum eftir síðum dagblaðanna og rétt næ að greina frétt og frétt, línu og línu. Ég rétt les fyrirsagnirnar.

Það er bæði kostur í þessu og galli. Kosturinn er sá að á svipstundu fæ ég stuttu útgáfuna og missi ekki þráðinn. Gallinn er sá að ég fæ stuttu útgáfuna og missi því stundum þráðinn.

Ég veit t.d. að í Ísrael hata þeir Palestínu en er ekki viss um hvar Gaza svæðið er nákvæmlega. Ég veit að að spítalarnir glíma við fjárhagsvanda en hef ekki hugmynd hverjum er um að kenna. Ég veit að Pixies eru að byrja að túra aftur en veit ekki nákvæmlega hvar þeir munu spila. Allt styttri útgáfan.

Hvað með fréttirnar mínar? Ef ég staldra ekki við, við og við gæti ég þá átt á hættu að missa af helstu fréttaskotum um sjálfan mig? Hvað ég og mínir sjá og upplifa, æsilegar fréttir af ævintýrum mínum, viðhorfskönnun mín um viðhorf mín, djammsögur og myndir af mér með þeim bestu. Jafnvel misst af dagskrá kvöldsins og næstu daga. Mánaða. Ára?

Huxanlega.

Vona þó að þegar að því kemur, finni ég leið til að slaka á og haldi augunum vökulum svo að lífið renni ekki í áreynslulausum myndglefsum framhjá mér. Að ég missi af sjálfum mér og lesi aðeins fyrirsagnir lífsins.