stokkseyri

Stokkseyri þurrkaði okkur með stóru afskekktu handklæði eftir sundtúrinn í Hveragerði. Sundið í Laugaskarði var hressandi vatnsgusa eftir vinnudaginn og eftir skyldulegu í pottinum tók ég meira að segja dýfu af stökkbrettinu. Skökk dýfa og algjörlega laus við skrúfu. Við stigum inn í Fjöruborðið og létum vita að við vorum mætt. Pöntuðum súpu og humar og biðum. Heiðruðum svo listina að borða af bestu lyst og kjömsuðum svo hvítlaukurinn rann út um munnvikin. Humar með óvæntri fléttu í lokin.

Eftir matinn stigum við upp á kambinn og horfðum á sjóinn sulla í fjörunni. Móðirin hafið horfði rólega á angana sína leika við sandinn og reyna létt á grjótin í Eyrinni. Það var heldur kalt. Rétt til hliðar við okkur var lítill bálköstur og gullnar eldtungurnar nutu sín greinilega í myrkrinu, sögðu okkur að koma nær. Við bálið stóð hávaxinn maður á fimmtudagsaldri. Ég spurði hann hvort við mættum lána nokkrar eldtungur af honum og hann tók vel í það. Vék meira að segja fyrir okkur, gaf okkur eftir besta staðinn við bálköstinn. Sá stóri bar nafnskilti í barminum og á því stóð Björn Sandwik – Norge. Björn tók okkur tali og sagði okkur að hann væri staddur á Íslandi vegna ráðstefnu.

Björn sagði annars farir sínar sumar hverjar ósléttar. Björn var búsettur í Bergen til 30 ára, hafði áður fyrr elt þangað stelpu sem vildi svo ekkert með hann hafa. Björn var prófessor í hagfræði og fjármálafræðum en trúði okkur fyrir því að hann hefði takmarkaðan áhuga á þeim heimi. Hann hefði lítið vit á peningamálum, hefði oft reynt að græða en aldrei tekist. Arfur sem hann hlaut setti hann í hlutabréf sem hríðféllu í verði og báru loks mínus 90 prósenta ávöxtun!

Aðrar fjárfestingar í fyrirtækjum höfðu endað hjá skiptastjóra og þar fram eftir götunum og allt bar að sama brunni. Björn kunni lítið á raunveruleg fjármál en kunni vel við sig í skjóli teoríufræða kennsluveggjanna. Björn hló með sjálfum sér við þessa upprifjun og við með. Mér fannst Björn nokkuð kúl. Hann minnti mig á bílhræddan kappakstursökumann eða vonlausa verðbréfamiðlarann í Notting Hill sem, þegar spurður hvernig dagurinn hefði verið, svaraði: Tsss, millions down the drain! Frábært hugsaði ég.

Eldurinn kulnaði og kvöldið á enda. Við buðum Birni gott kvöld og óskuðum honum góðrar ferðar til Kína. Björn ráðlagði okkur að finna alltaf tíma fyrir hvort annað og eyða honum vel. Gott ráð frá vonlausum kennara er betra en slæmt ráð frá góðum hugsaði ég. Heja Björn. Við þrengsluðumst heim á leið eftir góða máltíð með sterku og bragðmiklu kryddi; piparinn, fjöruangar, gulltungur og Björn Sandwik sem kunni minna en hann kenndi.

Öllum til eftirbreytni held ég.