Stutt steypa á mölinni. Og sandinum.

Tveir menn kýta fyrir utan Hlemm á mánudagsmorgni. Annar þeirra hallar sér upp að veggnum en hinn er öllu valtari , á fátt til að halla sér upp að í dag. Ráfandi tilviljanakenndum dansskrefum í kringum sjálfan sig bendir hann vísifingri að félaga sínum máli sínu til stuðnings. Félaga hans finnst þó fátt um tilþrif mannsins, horfir í gegnum hann og virðist vera sybbinn. Áfengislykt er í loftinu og vonleysi líka.

Hvítar fjaðrir rísa upp yfir höfuðið eins til teygja út alla þreytu. Rauður goggurinn nartar í magann, kroppar í nokkrar flær. Rekur hinar á flótta. Mávur leitar að góðgæti í veisluborði Reykjavíkjurræsa. Flýgur loks upp og skilur eftir spor í sandinum en sjórinn er með tiltektaræði og fletur út sporin með freyðandi sæng sinni. Engin merki lengur til um svangan máv á mánudegi.