Hnetur og ættingjar þeirra

Þooooli ekki hnetur. Held reyndar að ég þoli þær alveg en ég get bara ekki fyrir mitt litla hnetufría líf borðað þær. Þegar ég afþakka hnetur er ég alltaf spurður hvort ég sé þá með ofnæmi fyrir þeim en svara því alltaf neitandi. Einna helst að spurningin valdi mér útbrotum. Mér finnst hnetur bara vondar.

Í kollinum liggja þó minningar á glámbekk um andartök þegar hnetur bárust inn fyrir tanngarðinn, snertu tungubroddinn og hleyptu bragðlaukum fussandi og sveiandi á flótta. Alltaf sór ég að þetta hefði verið óvart og það var líka rétt í hvert einasta skipti. Ég hefði aldrei gert svona lagað viljandi. Andartök í kökuboðum, framandi sjoppum eða jafnvel bara heima við. Bara vissi ekki betur eða það sem verra var; fékk rangar innihaldsupplýsingar!

Eitt sinn átti ég andartak aftan í gamla BMW-inum hjá pabba. Amma var í heimsókn frá Danmörku og gaf mér súkkulaði úr tollinum. Kurteis og glaður gleypti ég bitann og sat svo með tárin í augunum alla leið upp í Breiðholt. Þvílík kvöl. Finndist rétt að tollverðir gerði hnetusúkkulaði upptæk og leituðu á öllum ömmum með góðan tilgang í farteskinu.

En þetta er ekki einfalt. Hnetur eiga fjölmarga ættingja sem eru sumir hverjir alveg eins illgjarnir og já, bragðvondir. Möndlur, píkant, krókant, núggat og hvað þessir ættingjar heita allir, eru jafnvel lævísari en höfuð fjölskyldunnar því tign þeirra felur þá neðst í innihaldslýsingum og stundum gleymist hreinlega að nefna þá.

En ef það væri nú bara nóg að láta hneturnar eiga sig. Það er líka lyktin. Púff. Að vera í kringum mat sem t.d. er lagður undir feitt lag af heitri hnetusósu getur verið alveg jafnslæmt. Heitar hnetugufur fylla loftið og ráðast á vitin af hreinu miskunnarleysi, grafa sig niður öndunarfærin og slá þig í magann að innanverðu. Bumbult.

Hnetuátur gera sér ekki allar grein fyrir þessu eða skyldleikanum við reykingarnar. Þótt þú reykir ekki sjálfur geturðu orðið fyrir óbeinum reykingum og það sama á við hnetuátið. Ég borða ekki hnetur en verð stundum fyrir óbeinum hnet... ingum??