Róbert Fischer

Eins og frétta- og raunveruleikaþáttur sleginn í einn. Frábært! Bein útsending sem hafði allt. Spennu, baktjaldamakk, gleði, söngva, drama, brjálæði, útlendinga og íslenska rigningu. Það var hreint og beint æðislegt að fylgjast með því þegar Bobby vinur okkar Fischer kom syngjandi til landsins í fyrsta skipti sem Íslendingur – í síðasta skipti sem Íslandsvinur.

Við erum nú svolítið sérstök. Við eigum það nefnilega til – sem þjóð, að sameinast um eðlilega og undarlega hluti mitt í eigin framapotsheimi. Eðlilegur hlutur væri landsleikur og Hemmi Gunn, undarlegur þá Eurovision og Bobby. Undarlegt getur þó líka verið skemmtilegt og þannig get ég alveg haft gaman af Bobby. Og meira að segja Eurovison stundum.

En það er greinilegt að þjóðin – í það minnsta sá hluti hennar sem var nógu þroskuð til að skynja umhverfi sitt 1972, er bundið Bobby miklum tilfinningaböndum. Svo halda þeim engin bönd. Það er erfitt fyrir okkur hin að tengjast þeim eldri í þessu platónska sambandi við gamlan Íslandsvin en maður getur samt ekki annað en hrifist af einlægninni. Og viljanum til þess að gera þennan mann að Íslendingi hvað sem (hann) tautar og raular.

Samt svolítið fyndið. Hafði á tilfinningunni að fólkið sem mætti með skiltin til að taka á móti Bobby væri sama fólkið og myndi mæta ef von væri á geimverum. Myndum örugglega sameinast um að taka vel á móti geimgenglum líka.

Eins og í góðum landsleik skutum við þó rétt yfir markið. Fréttaflutningurinn var reifarakenndur og menn svo yfirspenntir að það hefði mátt halda að merkari atburð hefði ekki áður borið á Skerjagarðsfjörur okkar. “Hvar situr Fischer í vélinni?” “Er hann að segja eitthvað núna?” Það átti ekkert að fara framhjá okkur. Yfirspenntastir allra voru fréttamenn Stöðvar 2 sem nýttu sér innanhúss skúbb til að skera sér stærri sneið af Bobby kökunni. Ótrúlega fyndið að sjá fréttamann, með blik í auga, tilkynna okkur að ríkisfjölmiðlar hefðu allir gefist upp ásamt einhverjum útlendingatuðrum en að hann ætlaði nú aðeins að hinkra – svona upp á von og óvon. Maður vissi nefnilega aldrei. Samviskusamur fréttahaukur sem rýndi í kúluna. Rúntað með Bobby þar til ríkisútlendingar væru farnir og skilaboðum komið á framfæri í gegnum lítil eyrnartól – í beinni! Sjónarspil fyrir byrjendur. Faglaust um leið.

Bobby nefndi í viðtali rétt áður en hann flaug síðasta spölinn heim að það hefði verið bullshit að setja hann í fangelsi og hefði því þurft eitthvað svona bullshit til að ná honum út aftur. Tek nú ekki undir þau orð – að vinna Sæma og félaga hafi verið bullshit.

Var jafnvel á því að þetta væri frekar óþarfa braml, brölt og bruðl en frétti svo af Bobby að versla í Bónus um síðustu helgi.

Tek það því aftur.