Handlaginn

Hef aldrei verið mjög handlaginn.

Ég man þegar ég var yngri og gaf afa mínum í jólagjöf eitthvað sem ég hafði gert í smíðatíma og afi varð hálfskrítinn á svipinn. Já já vinur ... sagði hann uppörvandi á meðan hann renndi smiðsauganu yfir ýmis undarleg skólaverkefnin. Það voru nefnilega stundum smá hnökrar á handverkinu.

Man t.d. eftir því að hafa gert strengjabrúðu úr tré en málað hana í beggja blands litum þannig að dúkkan varð bæði hvít og svört. Hálf-blökkudúkka eiginlega. Var þá líklega eitthvað að mixa litina og tókst ekki betur upp en svo að hausinn var dökkbrúnn og búkurinn hvítur. Minnir að ég hafi reynt að redda mér með því að segja afa að þessi maður sko... hefði farið til Spánar en gleymt að fara úr rúllukragapeysunni. Pínlegur björgunarleiðangur.

Eitt sinn fór ég svo (eða var sendur) á sumar-smíðanámskeið. Bara fín stemning og eftirvænting með það og ég mætti gallvaskur fyrsta daginn reiðubúinn til að smíða svona allskonar! Þar var okkur krökkunum útlutað hamri, nöglum, sög – og svo máttum við bara byrja að smíða okkur kofa. Ég man ekki hvort umsjónarfólkið var svo ekki á staðnum eða hvort ég þorði ekki að spyrja; en ég stóð allavega einn og ráðlítill með hamar í hendinni. Vissi auðvitað ekkert hvað ég átti að gera við hann og danglaði í einhverjar spýtur yfir daginn og spáði í spilin. Hvernig skyldi maður svo byrja á svona kofa? hugsaði ég. Fann engin svör og rölti kofalaus heim í lok dags.

Núna er ég svo orðinn maður á eigin heimili og þarf að passa í hlutverkið; enda þarf stundum að dytta að. Öryggin fara, þvottavélin stendur á sér og eldavélin virkar allt í einu ekki! Undarleg orð eins og lekaliðir og jarðtenging dúkka upp og maður kófsveittur bæsar og grunnar. Og ég læt auðvitað eins og ég viti nákvæmlega hvað ég er að gera -dytti að og dúkka upp, mjög einbeittur á svip. Slæ svo loks út öryggi, vakna upp við vondan draum og finnst ég hálfómögulegur og lítið gagnlegur.

Ætli það sé boðið upp á skyndi-hraðnámskeið í því að vera handlaginn? Veit ekki.

Þangað til get ég svo sem huggað mig við það að ég er ágætur í að senda e-mail, vakna til að fara í bakaríið á laugardagsmorgnum og poppa alvöru popp í potti. Ekki er svo með öllu slæmt.

Enda batnandi mönnum best að... vera svolítið meira handlagnir!!