fæðingardeild

Kom í hitteðfyrrakvöld inn á deild sem tók mér faðmandi - framandi faðmi. Þó kannski ekki alveg framandi því reglulega gekk maður yfir vinalegar myndir af Storki með barnsunga í gogginum – greyptur í gólfið. Kannaðist við kauða. Gólfið annars grátt og gengið. Ófáir læknaklossar og pabbaskór sem hafa arkað þar um get ég ímyndað mér. Skreflangir að flýta sér, styttri skref að bíða. Nagandi.

Það var annars ágætur andi í loftinu en eitthvað þrungið og hikandi sem gaf manni þá tilfinningu að eitthvað væri í þann mund að gerast. Nálægt. Það gerðist svo ekkert á meðan við vorum þarna en það var samt einhvern veginn alveg í þann veginn að gera það. Skötuhjúin Kvíði og Eftirvænting stóðu í nokkrum dyragættum. Hleyptu okkur framhjá til að skoða.

Og spyrja! Spurðum mest allra og spurðum enn þegar allir aðrir voru farnir. Man núna ekki allt sem var spurt en man að við spurðum. Hreiðrið, sæng og lega? Deyfing mænu - svo glatt? Útvíkkun, út og heim, inn og út? Er ekki lyfta hérna eða? Liðlegar spurningar, svörin í hnút. Eða var það öfugt?

Nokkur samstæð pör röltu eftir Ljósinu. Ein stelpa spurði af undrun ,,hva eru ekki lazy boy stólar í Hreiðrinu – eða?” og ég brosti út í annað og hugsaði til Sigga Sigurjóns í gömlu Sjóvá auglýsingunni - ,,Hva hvenær kemur hlé? Það var búið að segja mér að það væri hlé“. Sá karlinn hennar gá í laumi hvernig sjónvarp væri í boði – á setustofunni. Hlakkaði til að koma sér vel fyrir. Eða bara sjá leikinn.

Fín ferð sem gaf fögur fyrirheitin um að allt væri í röð og reglu. Reynslan samklínd sterílskum hvítum litum veggjanna og viðmótið yfirvegað sem sagði manni að þetta hefði líklega komið fyrir áður. Svona fæðing. Fátt væri óvænt og ef svo færi - væri það heldur ekkert óvænt.

Þá er bara að vona að Storkurinn fljúgi varlega.