Páfinn allur

Merkur maður sagði eitt sinn – Fréttir af andláti mínu eru stórlega ýktar. Fréttir af andláti Páfa voru það sömuleiðis á föstudaginn. Allavega á Stöð 2. Þar var hann sagður vera látinn. Í fréttum á sömu stöð daginn eftir var hins vegar viðtal við menn úr Garðinum sem vitnuðu í orð Páfa – sem hann viðhafði líklega um svipað leyti og fyrri frétt Stöðvar 2 var í loftinu. Úps.

En svo fór hann á laugardagskvöldið.

Annars var þetta flókið mál með Páfann. Fáir menn virtust eins lífsseigir og lausir við lífsleiða og hinn pólski Karol. Mér finnst eins og ég hafi verið að lesa fréttir um andlát hans rétt handan hornsins nú í vikur eða mánuði. En þegar hann var rétt kominn að horninu feiga virtist hann alltaf taka u-beygju í stað þess að gægjast handan við. En kannski vildi hann bara ekkert fara! Kannski vissi hægri hönd Guðs meira en við og leist ekki á blikuna. Nei segi svona.

Annars eru þeir ekki í öfundsverðu hlutverki Kardínálarnir sem í langan tíma hafa verið að undirbúa andlát Páfans síns. Eðlilega sorgmæddir yfir endalokum páfa eru þeir líklega búnir að undirbúa jarðarförina a.m.k. svona tíu sinnum. Og það hlýtur að vera lýjandi. Reglulega að setja á sig sorgarklæðin og undirbúa veglega kveðjustund – aðeins til að fresta henni aðeins. Ég get jafnvel ímyndað mér að einn og einn Kardínáli hafi jafnvel hugsað, Nei ekki aftur – í eitt af þessum skiptum sem páfinn reis óvænt úr rekkju og steig út í gluggann til að vinka.

Ekki af því að þeir vildu hann allan – heldur get ég ímyndað mér að biðin eftir þegar þekktri sorginni sé jafnslæm sorginni sjálfri. Eða næstum því.

En blessuð sé minning Karol!