hrafn

Hrafninn flýgur hátt um þessar mundir.

Vindurinn er kaldur og rífur í vængina, hvert vængtak er þungt, stundum blautt og alltaf svolítið erfitt en hann gefst þó aldrei upp. Heldur ótrauður áfram fram á við, upp í móti, gegn straumi og stríðu og hvert sem er. Þrjóskur fugl og harður eins og harðfiskur í frystinum. Enda er hann sterkbyggður og með góðan grunn. Á góða að.

Hrafninn hefur það orð á sér að geta verið grimmur og gráðugur. Skeyta hvorki um samfugla sína né það sem manninum stendur nær en sé þess líklegri til að þiggja kjötbitana sem honum er rétt. Kjötgjöf sem stundum er veitt í gáleysi; á öðrum tímum af kostgæfni og alúð en af hirðuleysi. Hirðuleysi um sanngirnina sem felst í því í að í náttúrunni eru vitaskuld fleiri góðir og gegnir fuglar sem vilja fljúga alveg jafn hátt. Þurfa aðeins skúbbið til að komast í almennilega hæð.

Hrafninn er svartur, reisulegur og tignarlegur. Fáum stendur ógn af honum en þó er virðingin stundum blandin ótta og andaktugt. Hann er gljándi svartur og fallegur en þó heyrir maður suma tala um hvíta hrafna við og við. Hvíti hrafninn gæti verið betri hliðin á hrafninum.

Hvíti hrafninn er þó sjaldséður og það er góð mynd frá Hrafni Gunnlaugssyni líka (að mínu mati).

Hrafnaspark og bullumrugl?