Já forseti

Forsetaframboð að streyma inn og kanditarnir mæta kátir í viðtöl og telja sig sperrtir geta sigrað. Sá einhvern skeggjaðan gaur í Íslandi í dag sem er í framboði. Man ekki hvað hann heitir, né veit nokkuð um hann en hann er að bjóða sig fram sem forseta! Veit ekki. Vill nú ekki vera með fordóma en mér sýnist (eins og Blanco Thuram hefur bent á) að 3 af 4 frambjóðendum okkar séu ekki alveg með fulle fem. Eru jafnvel pínu spinnegal. Einn þeirra var reyndar líklega bara að djóka. Hætti við enda lítið fyndinn.

En hvað er það nákvæmlega við forsetaembættið sem dregur fram slíka menn? Í stað þess að öll Íslands heljarmenni að andlegu atgervi, de cream a la cream a la cream, bjóði sig fram sjáum við alltaf alls konar gauka spretta upp eins og gorkúlur sem mæta svo strílaðir í sjónvarpsviðtal og tala eins og vitfirringar. Í viðtalinu við skeggjaða gaurinn las ég hugsanir umsjónarmanna Íslands í dag í miðju viðtali. Úps...

En hvað er það? Afhverju gerist þetta alltaf? Er það kannski einmitt af því að forsetaembættið er svo áhrifalítið? Lítil áhrif, lítil virðing. Fín partí, fínir djammarar? Það er eitthvað. Open season fyrir alla til að meika það. Verða forseti. Fá hús á Álftanesi.

Hef nú samt lúmskt gaman af.

Veit samt ekki með svona tign og embætti. Forseti. Þurfum við á þessu að halda? Er þetta orðið okkur eiginlegt, inngreipt og órofinn hluti af þjóðarvitundinni. Stoltinu? Yrðum við svipt því ef við felldum niður embættið? Held að það sé ekkert ólíklegt. Okkur yrði held ég kalt í smá stund, berstrípuð út í hafi með tóman skjöld og lítið sveitahjarta. Myndum þó fljótt ná okkur á strik aftur. Tala nú ekki um ef við ynnum Eurovision eða næðum aftur jafntefli við Frakka í fótbolta.