Þegar vélin var við það að losa landfestar var eins og hún allt í einu sæi að sér. Slakaði klónni á reiði sinni og róaðist öll. Kannski sá hún að ögrunin hafði ekki virkað á mig. Ég sat ennþá og horfði athugull á alla þessa regnbogans kippi hennar fullur lotningar. Ekki skelkaður eftir lætin en virðingin var allsráðandi. Við skildum hvort annað.

Á toppi þvottavélarinnar stóðu tveir pakkar. Þvottaefni og mýkingarefni. Efnið og mýkingin. Þegar ég byrjaði að glápa eins og eldgömul sápa á aðferðir vélarinnar stóðu þau sitthvorum megin á toppnum en í öllum látunum, flugtakinu og atinu höfðu þau smám saman færst nær hvort öðru, dansað í rykkjum eftir toppnum og staðið ögrunina af sér. Aðskilin í upphafi en náðu saman að lokum. Sundur í skúffunni, saman á toppnum.

Þvottavélarómans