Dreymt

Mér finnst gaman að dreyma góða drauma. Man reyndar ekki oft draumana upp á síðkastið en hef oft dreymt magnaða drauma. Man t.d. einu sinni að ég dreymdi að ég og Ási félagi minn vorum gripnir glóðvolgir við eitthvað saklaust lestarrán og vorum umsvifalaust dæmdir til dauða. Hananú. Við höfðum síðan örfáa klukkutíma til að kveðja vini og vandamenn áður en örlögin vildu hitta okkur fyrir. Tssss. Magnaður draumur og raunverulegur, vaknaði upp með andfælum og prísti mínu sæla að það er ekkert lestarkerfi á Íslandi.

Að heyra aðra segja frá sínum draumum er aftur á móti ekki eins skemmtilegt. Eins og manni finnst gaman að segja frá, þá er jafnleiðinlegt að hlusta. Svona er þetta bara. Egó.

Svo dreymir maður líka stundum góða dagdrauma. Drauma um ný mið og málefni, dauðafæri og tækifæri, ófrægð en frama. Gaman að dreyma þannig drauma líka og ég man líka fleiri útgáfur af þeim. Yfirleitt. Dett út, glápi á skýin vefja sér af eins og draugar utan um hvort annað og fuglana. Ekki laust við að andinn fari þangað upp líka. Bara í smástund. Hmmm... hvað ef? Og svo framvegis.

Gott að dreyma og láta sig dreyma líka. Þvinga sig jafnvel til þess. Að heyra annað fólk dreyma, að hlusta. Ekki eins skemmtilegt.

Að hugsa draum, ekki heyra hann.