Hring um sólina

Dagarnir fljúga áfram með hraða antilópunnar, allt í einu er komið sumar og ég enn á nagladekkjunum. Sjitt. Er að vinna í því.

Mikið að gera þessa dagana og mér finnst ég alltaf vera flýta mér þangað til að geta náð aftur á hinn staðinn. Ekkert að kvarta, það er gott að hafa mikið að gera. Hitt væri verra, að sitja í reiðuleysi og telja bílana út um gluggann. Ég virðist þessa dagana alltaf vera hlaupandi eða gangandi hröðum skrefum fram á við. Aðeins til að geta hlaupið til baka. Stundum hleyp ég hringinn meira að segja. Skrítið.

Enda virðist mér sólarhringurinn vera að styttast. Þannig er tilfinningin þegar maður er bissý. Það er eins og að þegar maður hleypur þá virðist sólarhringurinn vera styttri. Þegar maður svo röltir bara og slakar aðeins, virðist hann stundum vera endalaust langur. Betri.

Ég hef reyndar alltaf gengið frekar hratt. Man t.d. þegar ég var yngri og við Ási vorum eitthvað að rooosa labba eitthvert þá gekk ég og Ási skokkaði á eftir með sínum ansi sérstaka hlaupastíl. Gaman að því. Útúrdúr hér kannski.

Allavega. Vona að allir séu sprækir og upplifi langa sólarhringi.

stork