Álfar í hrauninu

Kíkti á goðin í gær. Frábært, ljómandi, geðveikt, skrítið, skemmtilegt, undarlegt lýsa ágætlega konsertinum finnst mér. Upplifun.

Eftir eyðimerkurgöngu sykurmolans í Gostigital var loksins komið að álfunum frá Ameríku að hefja upp raust og hljóma í álfabyggðinni í hrauninu. Meðlimirnir hlunkuðust á sviðið (Franký boy allavega) og án þess að hafa mörg orð um það, þá byrjuðu þeir og hún að spila.

Það voru ekki sömu lætin og Rammstein en frábært var það engu að síður. Kílóin kannski fleiri og hárin færri en snilldin sú sama. Í samdauni við gamla harpex handboltalyktina fuku tónar sem minntu mann á gömul bekkjarpartý í Verzló og Captain Morgan í kók inni í herbergi hjá Ása á Þrastarhrauninu. Nostalgía í hæstu hæðum og skrítin tilfinning að vera að horfa og hlusta á Pixies. Hérna. Þarna. Núna.

Franký sagði ekki mikið milli laga (ef eitthvað) en vinkaði fjöldanum. Kim Deal brosti út að eyrum allan tímann (líklega fundist þetta álíka undarlegt allt saman eins og mér) og gítar og tromma voru stóísk. Frábært gaman saman.

Álfar búa í hrauninu.