L55

Ég og Gunni stóðum eitt kvöld fyrir helgi og spörkuðum tilviljanakennt í smásteina sem lágu á stéttinni. Við vorum staddir fyrir utan Baldursgötu 15, húsi sem hann er að flytja inn í með Ingu og Sillu. Ég hafði verið í boomerang - göngutúr með Ingibjörgu sem endaði aftur á Njálsgötu 23, nýju heimili mínu. Þrjú ár liðin frá því við fluttum inn á Laugaveginn nr. 55 og þarna stóðum við þremur árum síðar og spörkuðum í smásteina. Á Baldursgötunni.

Skrítin tilfinning, eftir að hafa verið ofan í koppi og (popp)potti hvers annars og allra hinna - Bjögga, Ingu og Rutar á hverjum degi í langan tíma að flytja út. Allt tekur enda auðvitað en þó að það sé leiðinlegt í sjálfu sér þarf það ekki að vera slæmt. Breytingar eru góðar segi ég, þó svo sumir myndu kalla glerhús og grjót þegar þeir lesa það. Ég hef kannski ekki alltaf verið mikið fyrir skjótar breytingar né verið snöggur til að tileinka mér það nýjasta en í dag er ég sáttur. Sáttur við mitt næsta skref. Lítið skref fyrir mannkynið, stórt fyrir mig.

Samastaður. Maður finnur sér held ég alltaf sinn stað í tilverunni sama hvert maður heldur. Maður tekur af stað, pumpar blóði út í hjartað og af krafti og áhuga tekur maður stökkið. Lendir svo á reitnum sínum sem í fyrstu er hvorki hlaðinn né grasi vaxinn. Maður tekur tímann á lífinu og í lokin er reiturinn fullur af blómum og mosavöxnu grjóti sem myndar hið hinsta skjól. Í grjótið er svo búið að rita nafn þitt og lokaorð og góðar kveðjur liggja meðal blómanna. Maður finnur sér stað og velur, situr í súpu eða prísar sig sælan. Á endanum.

Ég held að Laugavegurinn hafi haft mikil og góð áhrif á okkur öll á þeim tíma sem við sáum, supum og sömdum. Yfirleitt vel og sjaldan verið ósátt. Við Gunni höfðum búið lengi í sjávarþorpinu í útkanti Reykjavíkur þegar við drukkum 2 bjóra á mann á Súfistanum í þorpinu eitt sunnudagskvöld og ákváðum að reyna að finna íbúð. Leigja. Flytja að heiman og í kaupstaðinn. Vissi ekki þá að Súffinn myndi loða svona svakalega, hanga í eftirdraginu og neita að sleppa (kannski var það öfugt?). Má segja að hann sé upphafið og endirinn og stundir þar á milli því við höfum hangið þar von úr viti næstum allan tímann öll sömul. Drukkið létta kaffið - gluggað í blöðin. Krotað og karpað.

Fyrstu næturnar sem ég var í herberginu sem snéri út á götuna svaf ég minna. Stundum sofnaði ég seint vegna háværra bílhátalara, stundum vaknaði ég snemma vegna hægláts götusópara. Svona var það en ég vandist því fljótt. Svaf mínu væra á öðru eyra alltaf lengur og lengur og náði loks allri nóttinni. Svaf vel. Rúnturinn virtist þó stundum vera endalaus og sífelldur. Var líkt og Laugavegurinn rynni í áttu og enginn bíll rataði út. Áttavilltir unglingar í leit að öðrum unglingum í svipuðum pælingum.

Þegar rúntarnir gerast hvað öflugastir, minnir Laugavegurinn mig stundum á gríðarlanga sáðrás og ungir drengir með bílpróf sem liðast niður eftir í leit að stelpum sem vilja far í bíó; á sáðfrumur sem reyna að komast út og áfram. Hefja lífið og lifa því. Maður sem renndi inn á sáðrásina bara til að reyna að finna stæði og komast heim var aðeins óvinsæl og óumbeðin getnaðarvörn. Léleg þó og mjög tímabundin því yfirleitt fann maður fljótt smugu til að leggja í. Losaði pláss fyrir sáðfrumubíla sem flautuðu og blikkuðu. Á stelpurnar sem eggjandi gengu hjá.

Jebb. Time is up, game over. Orðin hér á undan eru kannski helst til hlaðin dramatíkinni en það var nú ekki meiningin. Góðar dagar að baki með sól morgundagsins í augsýn og eftir stendur að við hlóðum veggina gulu alveg upp á nýtt. Hlóðum þá með augnablikum sem sum hver náðust á filmu meira að segja. Sumir sögðu í gríni að kommúnan okkar minnti helst á Friends grúppuna. Frekar klén líking en á svipuðum tíma og við læsum útihurðinni í síðasta skiptið eru Vinir í síðasta skipti í læstri dagskrá í norðurljósa kassanum. Tilviljun eða ekki þá erum við öll fínir vinir.

Komin áfram og yfir í það næsta. Stóðum okkur vel og skoruðum hátt. You have reached the highscore. Please enter your name _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Welcome to Level 2

;-)