Við hlið mér í flugvélinni sitja mæðgin get ég aðeins giskað á. Sonurinn um 10 ára gamall og hún líklega í kringum fertugt. Ég virði þau fyrir mér svo lítið ber á og finnst ég geta lesið í samskipti þeirra ólíkar væntingar til ferðalagsins sem þau eru að hefja. Hún er þreytuleg á svip eða nánast sviplaus og virðist ekki kippa sér upp við skyndilegt samneyti við skýin fyrir utan gluggann sinn. Þyngdarlaust flugfar vafið inn í bómullarekrur í þúsunda kílómetra hæð nær ekki athygli hennar né augum. Þau eru fjarlæg og stara að mestu inn í felliborð sætisbaksins fyrir framan hana.

Það er líkt og hún sé á leið í erfiða heimsókn frekar en langráð frí. Sonur hennar er öllu sprækari og hváir, kveinar og kvartar af minnsta tilefni. ,,Mamma mamma, má ég, eigum við, naujjj sjáðu þetta mar!” Móðirin gefst fljótt upp á því að finna til góð og gild svör við þessum mínútuspurningum stráksa og af litlum mætti hreyfir hún varirnar með hljóðlitlum and- eða meðmælum. Hún á leið í heimsókn, hann e.t.v. í langþráð frí.