á leið til Barcelona

Ási á afmæli í dag, verð að muna að senda honum sms frá Stanstead. Þrítugur.

Mogginn laug enn á ný upp á mig í morgun. Um daginn brenndi ég víti, nú var ég við það að skora sjálfsmark – en var bjargað á línu. Af Valsmanni! Þetta skrifaði einhver Moggamaður með annað auga á íslenskum fótbolta í íslenskum rigningarsudda. Brostin athygli sem plataði pennann. Aftur. Ef Mogginn platar þjóð mína einu sinni enn þá læt ég rannsaka mig. Þá er Mogginn sannleikurinn. Ég lygin?

Sit í flugvél á leið til London og þaðan ætla ég að hoppa upp í aðra til Barcelona. Það er 30. júlí. Ég hlusta á ávarp yfirflugfreyjunnar sem í eintóni fer yfir öryggisreglurnar í 9 þúsund 4 hundraðasta og fjórða skiptið. Ég horfi þó meira en hlusta. Ekki á hana heldur á töskuna mína upp í farangurshólfinu fyrir ofan sætin. Gleymdi að taka ferðageislann úr töskunni og velti fyrir mér hvenær mér skyldi gefast tækifæri til að hlusta. Á Rokkland, Verve eða Miles Davis.

Ég sit við ganginn. Í sætinu hinum megin situr þýsk stelpa með Run-Lola-Run rautt hár. Flugvélin liggur enn við jörðu og örfáar mínútur til brottfarar en hún hefur þegar gefið sig á tal við sessunauta sína. Leitandi augu hennar og yfirbragð gefur til kynna að hún sé að ferðast til kanna hið ókannaða. Mergsjúga uppgötvanir og spýta þeim aftur út í samtölum við aðra landkönnuði. Uber hress.

Ég hripa einbeittur í litlu svörtu bókina mína eins hratt og ég má. Ég hef það á tilfinningunni að hún muni gefa sig á tal við mig næst og ég þykist vera upptekinn. Hverju myndi ég svara ef hún spyrði, “was ist du skrifa svona mikið?” Þá er kannski betra að hafa alls ekkert verið að skrifa? Ég lít í átt til geislans í farangurshólfinu. Djö er ég leiðinlegur.

Vóóójjj! Ég þrýstist aftur í sætið og skriftin verður afskaplega afsköpuð. Penninn fer á flug. Ég er kominn á loft með Miles Davis sem er nokkurn veginn blár. Bláir tónar lággjaldaflugfélags.

Ferðin hafin.