Nú er liðinn u.þ.b. klukkutími frá því hófum flugið frá Leifsstöð í rigningu og roki og ég hugsa með sjálfum mér hversu gott það verður að komast í betra veður. Sól. Í huganum afklæðist ég, sný andliti mót sólu og sólbrenn smá að vanda.

Mér fannst annars svolítið skemmtilegur, munurinn á lággjaldaflugfélagi Iceland Express og (hvers eigum við að) gjaldaflugfélagi Flugleiða sem varð mér skemmtilega augljós og raunverulegur í síðustu íslensku andartökunum. Glæsileg gullslegin vél á íslensku gnæfði yfir litla Astraeus vél sem stóð við hlið hennar. Að hurð gullkálfsins lá langur glerhali frá flugstöðvarbyggingunni en enginn hala var hins vegar splæst á hið útlenska Astraeus. Ekki svo mikið sem lítið skott var sjáanlegt fyrir útlenskuskotna Íslendinga sem vildu borga minna.

Heldri hjón settu jakka eiginmannsins yfir höfuð þeirra beggja og trítluðu svo hröðum skrefum milli pollanna í átt að Astraeus. Það er blautt og stundum kostar ,,meira” að borga minna og það fyrir allra augum. Á meðan ég beið eftir merki um að mega elta hjónin út í rigninguna, leit ég upp í glerhalann og á allt þurra fólkið ganga um borð og hugsaði með mér að ég vildi hvergi annars staðar vera. Landgangan út í vél í ferskum vindríkum rigningardropum minnti mig á gamla tíma á gamla Keflavíkurvellinum. Á fjölmargar góðar ferðir til Danmerkur fyrir langa löngu, mig svefnlausan af spenningi á leið í danskt Tívolí.

Landganga í rigningu minnti mig á góða ferð í vændum.