Já en Darri, hvað verður um þig þá?

Ég er hættur í fótbolta.

Jebb.

Eftir 22 ár af fótbolta með tveimur íslenskum liðum og einu dönskuskotnu er ég hættur. Ekki endilega vegna aldurs heldur vegna... tjahh?? Klukkutíma eftir síðasta leik spurði Ómar Karl félagi minn í liðinu, þegar hann frétti að ég væri að hætta – Já en hvað verður um þig þá? Já hvað skyldi eiginlega verða um mig? Ég hef svo sem ekki hugmynd um það. En þarf endilega að verða eitthvað um mig?

Ástæðurnar fyrir því að ég hætti eru margar og í raun engar um leið. Mér finnst ég hafa fengið allt sem ég get út úr því að keppa og sömuleiðis finnst mér ég hafa gefið allt sem ég get gefið. Boltinn hefur gengið fyrir en núna geri ég eitthvað nýtt og alveg upp á nýtt. Engin stórtíðindi – mér langaði bara til að hætta. Seinni árin hef ég líka séð út fyrir hliðarlínurnar, horft á tækifærin í stúkunni og hvíldina í hálfleiknum. Hef fundið áhugann leita annað.

Ég fann fyrir því að ég vildi eiga tíma fyrir aðra hluti og áhugamál en hef um leið komist að því að meiri tími þýðir ekki alltaf aukinn tími. Frelsið er stundum tímafrekt og önnur viðfangsefni geta stundum gripið í taumana í mestu frelsisköstunum. Það þarf nefnilega að vinna bara aaaðeins lengur, kaupa í matinn og elda hann, vaska upp og rétt að setja í þvottavélina, horfa á þennan hátt og svo átti ég víst eftir að hringja í hann, skoða þetta og ákveða hitt.

En þótt tíminn sé stundum líka frekur á frelsið þá stoppar hann líka stundum í augnablik og tekur pásu, dæsir af æsingnum og safnar kröftum fyrir nýtt frekjukast. Þá næ ég stundum að anda með og áhugast eitthvað út í horni. Á þá tíma fyrir ekki neitt.

Vona þó að á endanum verði nú eitthvað um mig...