Ættleiddur afi

Las um daginn um áttræðan Ítala sem átti engan að. Leiddist honum ærandi þögn símans, auðar síður gestabókarinnar og tómur jólakortalistinn. Honum leiddist líka að tefla við sjálfan sig enda vann hann yfirleitt.

Brá hann á það ráð að setja litla auglýsingu í blaðið þar sem hann bauð sig fram til ættleiðingar – fyrir hverja þá fjölskyldu sem vantaði afa. Til að klappa krökkunum á kollinn, gefa nammi og segja Jæja vinur, viltu heyra aðra sögu?

Stóð ekki á viðbrögðunum og fékk hann tilboð í sig frá öllum hornum Ítalíu og Evrópu. Eftir vandlega íhugun valdi hann svo ítalska fjölskyldu í Bergamo á norður Ítalíu og er fluttur þangað. Tók taflið með því það gætu orðið dauðir tímar inn á milli.

Mér fannst þessi gamli maður nettur og framtak hans skemmtilegt. Það er nefnilega svipað með mannganginn og gang lífsins. Hann er tiltölulega einfaldur en það er ekkert stuð að ganga einn.

Þetta var ítalskur afi sem dó ekki ráðalaus - fyrir aldur fram.