Kúlan

Kúlan stækkar og veldur vaggi í göngulaginu. Ekki miklu svo sem en þegar hún færist um greinir maður smá vagg – og veltu. Eins og í laginu. Mér finnst það skemmtilegt. Lífið í kúlunni er líka fjörugt og ég viðurkenni undarlega tilfinningu við það að greina litla anga þreifa á kúlunni innanverðri. Fálmandi forvitnum handtökum út í alla kima lítillar veraldar.

Gróf andlitið í kúluna um daginn og fékk sjómannakveðju að hætti kúluhússins. Bang! Fín fyrirgjöf frá hægri kantinum.

Kúlan ekki alltaf vinsæl hjá eigandanum. Þykir vænt um hana en finnst hún stundum vera stór. Og hún stækkar. Mér finnst hún þó flott - kúlan sem hreyfist og iðar af lífi. En get líka trútt um talað – þó svo iðjuleysi með skóm á hillu bjóði kúlusukki heim. Get þó enn trútt um talið.

Huggun annara getur þó legið í því að skammt er til enda – sem rót á í nýju upphafi reyndar. Mótin þó sársaukafull eins og þegar tveir flekar mætast undir fætlingum og jörðu; en renna svo sín skeið og áfram. Sárt svefnleysi dynur þá víst á í staðinn. Komið að iðjuleysingja að vaka?

Kúlan er fín og flutt á nýjan stað í hálfgerðu hofi. Teigum nýjar upplifanir á stað sem lyktar þó af hvítum lit í krókum og kimum. Og poppi og pizzum.

Kúlulaga kona í ferköntuðu húsi. Mitt að miðla málum og móta skeyti saman.