Sínet

Er með Netið heima, adsl sí-net – svona sírennsli. Sem þýðir að Netið er alltaf til staðar, alltaf opið. Opið fyrir stanslausu flóði upplýsinga – og aldrei er fjara. Óháð himintunglunum. Flóð af Neti.

En þessi líka fíni sí-aðgangur að Netinu breytir því samt ekki að ég lendi alltaf á flæðiskeri. Flæki mig í Netinu og kemst ekkert áfram. Eða það sem réttara er: Veit ekkert hvert ég á að fara. Ég kveiki á, veit hreinlega ekki hvað ég á að skoða – og enda á því að skoða alltaf sömu örfáu síðurnar. Mbl, póstinn og örfáar bloggsíður vina.

Ég byrja sem sagt að brima um Netöldur, eins og vel tannaður Ástrali myndi brima þær söltu – en finn að lokum fáar. Fyrr en varir stend ég á brettinu mínu, á þurru landi og sekk varnarlaus í mjúkan sandinn. Eins og það hafi loks fjarað og ég stend eftir, strandaglópur. Svona info-strand.

Prófaði aftur í kvöld. Inter-hafið færði mér ekkert nýtt í kvöld. Stjörnurnar á himni höfðu líka séð þetta allt saman áður og sögðu mér opna bók í staðinn.

Sögðu mér að sí-lesa.