Sænskur burger

Endaði óvænt í Smáralindinni um helgina í jakkaleit. Ekki jakki fyrir mig reyndar en var með til að rétta þumalinn upp eða vísa niður. Fundum ekki jakka í þetta skiptið. Fundum hins vegar Burger King í Smáralindinni, í fyrsta skipti á Íslandi. Þar sem við vorum nokkuð svöng og borgari er snöggur þá ákváðum við að prófa.

Við stilltum okkur upp í röðinni og biðum eftir að röðin kæmi að okkur. Sem hún gerði og buðum við þá góðan dag og sögðumst vilja fá svona 2 stykki hamborgara. ... Undskyld, men jag forstår inte hva du siger altså. ... A baking powder hugsaði ég en las svo á nafnskiltið og gerði mér grein fyrir því að hún var sænsk stelpan – Ulrikke Pernille eða e-h í þá áttina. Man það ekki.

Allt í lagi með það svo sem. Ulrikke tók við pöntuninni og um leið dreif þar að annar starfsmaður, strákur sem var líka útlendingur og hann náði í borgarana frá öðrum sem hét nafni sem stammaði líklega frá suður-evrópu. Ég fór að velta þessu fyrir mér og líta í kringum mig og gerði mér þá grein fyrir því að langflestir starfsmenn (að því virtist) Burger King í Smáralind voru útlenskumælandi útlendingar.

Brosti ég þá út í annað því ég hafði gert litla uppgötvun með sjálfum mér. Hér áður fyrr þyrptust Íslendingar, í utanlandsferðum sínum, inn á allar amerískar hamborgarakeðjur í nýju Levi´s gallabuxunum sínum til að smakka hamborgaraundrið. Svo fór að lokum eins og við var að búast að MacDonalds opnaði útibæ fyrir heimavana og ferðalagafælna Íslendinga en einhvern veginn var það ekki það sama. Hamborgarinn smakkaðist ekki eins vel og var og er eiginlega bara vondur.

Konungurinn hefur auðvitað áttað sig á því að til að gera og ekki síst afgreiða góða ameríska hamborgara þarf útlendinga. Ekki endilega Ameríkana, heldur bara útlendinga. Bara ekki Íslendinga.

Þetta er líka allt hluti af nostalgíunni og hún er alltaf góð. Líka þó maður sé jakkalaus í Smáralindinni.