Búið

Ég er að fara að búa. Hef nú reyndar alltaf búið. Alveg frá því ég kom í Mógerðið í Kópavogi, opineygður af forvitni, með Kárakrumpur og með alla mína 52 fermetra (eins og danskur faðir minn kallaði það, stoltur); hef ég s.s. búið. Einhvers staðar.

Bjó lengstum með fjölskyldu minni, svo með Magga og Kobba danska, þá með 11 Dönum (þ.á.m. Per), síðan með fjölskyldunni á ný, Kára á Ítalíu (fórum m.a. á Fashion námskeið) og svo loks og líka með Gunna, Bjögga, Ingu, Rut og fleirum á Laugaveginum númer 55. Bý þar núna, þó svo ég hafi nú ekki dvalið þar mikið síðustu mánuði.

Nú, s.s. höfum við tekið þá ákvörðun, ég og kærasta mín, að gera þetta formlegra. Að fara að búa. Byrja að búa. Saman. Skrítin tilfinning en skemmtileg. Ætti samt ekkert að þurfa að breytast mikið frá því sem nú er. Nema að forminu til. Samt. Skrítið. Gaman. ; -

Hef s.s. alltaf búið en samt ekki. Fyrr en nú.

Allt er í fyrsta.