Heima í heimnum

Í morgun var ég að setja saman kostnaðaráætlun vegna verkefnis. Lá á. Þurfti að skila. Um leið og ég vann niðursokkinn, heyrði útundan mér í 9 fréttum sagt frá því að nokkrir Palenstínumenn hefðu verið drepnir. Ég rétt veitti þessu gaum en tafði ekki vinnuna. Maður heyrir slíkar fréttir nær daglega án þess að kippa sér upp við það en ég huxaði...

Huxaði um það hvernig við upplifum heiminn oft út frá okkar eigin litlu veröld. Við miðum nefnilega allar okkar tilfinningar okkar út frá eigin litla heimi án þess kannski að sjá heildarmyndina. Stærri mynd allavega. Ef okkur líður illa er sem heimurinn sé að farast og ef okkur líður vel finnst okkur sólin bara skína á einn stað. Ef við náum góðum árangri finnst okkur undarlegt að allir taki ekki eftir því og hrósi manni; klappi á bakið. Ef okkur mistekst illa, erum við viss um að allur heimurinn tók eftir því.

Svona er þetta hjá okkur flestum og e.t.v. ekkert óeðlilegt við það. Hver haus er þó bara eitt korn í eyðimörkinni stóru, sem fýkur um og ber sína eigin sögu.

Ef maður fer til útlanda, lendir maður í atvikum, upplifir og rekst á fólk sem verður hluti af reynslu þinni í ferðinni. Þetta fólk verður aðeins efni í söguna; aukaleikarar og uppfyllingarefni. Þannig séð. Maður hugsar ekki alltaf út í það að maður sjálfur sé svoleiðis uppfyllingarefni í þeirra augum. Það er í raun óhugsandi. Hver og einn finnst hann sjálfur vera miðpunktur alheimsins, heimurinn hans eigin.

Ef heimurinn er heimurinn þá er ég veröldin.

Og þú líka.