Sumir dagar byrja aldrei.

Stundum er eins og gærdagurinn hafi sett akkerið niður og neiti að gefa eftir. Neiti að leyfa bróður sínum þeim nýja að taka við. Svona dagar eru svolítið skrítnir. Maður gerir eiginlega ekki neitt á svona degi því hann hófst í raun aldrei; en í staðinn hjakkar maður í gærdeginum og endurlifir hann. Aftur og aftur. Vissulega er maður á réttum stað, heilsar þessum og hinum, talar, borðar, vinnur og er við. Maður er samt bara ekki alveg við. Eiginlega bara alls ekki. Dagurinn er aðeins bergmál dagsins í gær.

Og svo reynir maður að taka sig taki, hendast handan við sjóndeildarhringinn og hlaupa uppi það sem liðið er af deginum. Reynir að koma öllu í sama form. Er bara stundum svolítið erfitt. Þó manni langi til þess og vilji, þá er eins það gerist bara ekki neitt. Og það að fatta að manni er um megn að hífa akkerið upp er líklega versta tilfinningin af þeim öllum. Sumir dagar hefjast með gærdeginum og það getur stundum verið erfitt. Maginn spilar rúmbu og hvetur höfuðið til að fara á flug og dansa. Vitlausan dans. Vondan dans.

En það er alltaf dagur á morgun og maður getur bara vonað að sá dagur verði dagurinn á morgun. Réttur dagur. Föstudagur.

Kannski tekst mér að hífa þá.