Esjan

Esjan ögrar mér á hverjum degi. Ég er með hana eins og hún leggur sig fyrir utan gluggann hjá mér í vinnunni og við og við horfi ég á hana girndaraugum. Á nefnilega eftir að arka hana.

Hef heyrt um 4 ára krakka sem hafa gengið Esjuna og finnst því hálf eymingjalegt að hafa ekki gert hið sama. Gunni félagi minn kom með afar óvænta tillögu að mig minnir í hitteðfyrra þegar hann stakk upp á því að við myndum ganga Esjuna einhvern sunnudaginn. Nú, þó nokkru síðar hefur það ekki gengið eftir enda held ég að Gunni hafi verið með óráði þegar hann sagði þetta. Ég hef svo sem ekki heldur verið að þrýsta á Esjuna á sunnudögum. Væri samt alveg til. Að prófa. Varla neitt stórafrek en er til í að standa jafnfætis leikskólabörnum hvað varðar fjallgöngur.

Ási er farinn að standa á skautum og Rut er brunandi á skíðum á meðan ég er í football sparki á milli þess sem ég sit á kaffihúsi og sötra heitt kaffið af varúð en áfergju. Lítið fjall á Súffanum.

En hei!

Kannski klíf ég Esjuna á hverjum degi. Þegar ég þarf að vakna snemma eftir erfitt kvöldið á undan; þegar ég þarf að fara á æfingu í skítakulda; þegar ég þarf að drekka te því kaffið er búið. Þegar ég þarf að gefa eftir því að allt áreiti hittir fyrir steinbotninn.

Ok, kannski bara eymingjaskapur. Tékka á Esjunni sumar.

Lofa.