101

Rölti um 101 í gærkvöldi.

Veðrið var gott og þó nokkrir á ferli. Ég tók þó með mér bláa húfu, var ekki viss um hvort sumarið hefði í raun komið daginn þann fyrsta eða verið yfirskin til að létta lund landans. Komst að því að sumarið er komið og setti því upp bláu húfuna. Íslenskt sumar.

Sá breiðleita konu í skærgulum bol. Gekk reist og brosandi eftir Laugaveginum og spjallaði við vinkonurnar. Bolurinn klæddi hana ekki alveg, passaði ekki í ár frekar en í fyrra. Gerði ekkert til. Sumarskapið klæddi hana.

Hitti tengdó (skrítið að segja þetta :) þegar þau gengu út af Caruso. Höfðu ákveðið að heilsa sumrinu í miðbænum líka og duttu inn í rauðvínsglas. Óðinsvéarferð framundan. Hlökkuðu til.

Gekk áfram og inn sænsku götuna. Ég man ekki hvað hún kallast en flest húsin eru litskrúðug timburhús sem minna mig alltaf á Astrid Lindgren sögu. Fæ á tilfinninguna að Emil leynist þar inni einhvers staðar að prakkarast og skima eftir Ídu upp í flaggstöngunum. Flott gata.

Gekk upp Skólavörðustíginn og framhjá fangelsinu (er ekki annars ennþá fangelsi þarna?). Ein hurðin var opin og ég átti alveg eins von á því að sjá menn í samfestingum og handjárnum gægjast út til að skoða frelsið. Sá þó engan fangann. Kannski komnir með nóg af frelsinu; of mikið af því getur stundum reynst of freistandi. Sá aðeins matarbakka í stafla og einn fangavörð klæddan í bláa skyrtu ganga framhjá. Hann virti frelsið ekki viðlits enda á hann nóg af því. Heima.

Ofarlega á Skólavörðustígnum er einmana búð sem heitir Þorsteinn Bergmann – búsáhöld. Gæti ekki sjálfur fundið betra nafn fyrir einmana búð. Einmana því ég held að fáir vinirnir stundi sín viðskipti þar. Ægir þó og grúir af vörum hjá Þorsteini og sumar þeirra virðast reyndar hafa verið þar ansi lengi. Kannski hefur gleymst skipta þeim út. Kannski hefur gleymst að loka Þorsteini.

Koffí to go bollinn minn búinn ég fer því heim.

101 í gærkvöldi.