Vélin hlammaðist í hægum hringjum og þungum höggum, veltandi gegnblautum farminum inn í sér fram og aftur, upp og niður og aftur í hring. Spúkí hljóð sem minnti á föst líkamshögg. Í fjarska.

Fljótlega fóru þó leikar að æsast og athygli mín með. Vélin jók ferðina en fyrst um sinn aðeins við og við eins og til að stríða. Fannst eins hún væri að ögra mér. Hratt, hægt, hratt, hægt. Vélin fnæsti og frýndi sig fyrir framan mig. Urraði nánast á mig eins og hún væri að reyna að hræða mig.

Skyndilega varð allt hljótt á ný í þvottakjallaranum. Vélin lá hreyfingarlaus fyrir framan mig og ég gat séð nærbuxurnar mínar klesstar upp við vélarrúðuna. Allt búið? Ég horfði rólegur beint í innvaxið auga vélarinnar sem starði á móti.

(Frh á morgun)