Rós fyrir mjúkan

Heyrði mann í útvarpinu um daginn í viðtali við áhugasama en forviða þáttastjórnendur. Umræðuefnið var feðradagurinn. Pabbadagur. Manninum fannst deginum ekki verið gert nægilega mikið undir höfði í samanburði við mömmudaginn og benti á að pabbadagurinn væri aðeins 1 ári yngri í sögunni en hjá mömmunni. Hann var prestur og fannst þetta ótækt. Hafði greinilega helgað sig þessari baráttu, signdi sig og bað fyrir miskunn.

Veit ekki.

Jújú, allt í lagi að vera með pabbadag líka en er þetta eitthvað sem liggur almennt á mönnum? Er líklegt að pabbar og kannski bara allir karlmenn rísi upp, berji í borðið með prestinum og berjist saman fyrir málstaðnum? Deginum? Hittist jafnvel á Austurvelli, kasti eggjum í ráðamenn hvern þingdag þangað til dagurinn verði settur í lög eða sendi blómasölum hvatningarkröfu um að plata konur til að gefa mönnum blóm? Skyldum við sjá fullorðna karlmenn haldast í hendur á víðavangi, mynda órjúfanlega táknræna keðju fyrir málstaðinn?

Veit ekki. Skemmtilega súrealískt kannski?

Presturinn sagði það líka vera hinn mesta misskilning að hinn mjúki maður væri að deyja út á ný. Hann væri sterkari nú en nokkru sinni áður og karlmenn hefðu bara mjööög gaman að því að fá rauða rós við sérstök tækifæri.

Veit ekki. Prestur með húmor? Kannski.

Súrrrealískt.