Leyndarmál

Sit á gullinu eins og ormurinn forðum.

Fórum í sónarveislu í morgun. Hjúkkan færði nemann samviskulega um allan maga og sýndi okkur skrítnar myndir á skjánum. Sáum þó voðalega lítið – hey þarna var eitthvað, ég er viss um það! ... Var það ekki annars? Þetta var meira svona þannig stemning. Hjúkkan var þó viss í sinni sök, sagðist vita hvort það væri. Hmmm... Spennandi. Á leiðinni út snéri Ingibjörg sér við og spurði hvort við gætum ekki fengið nafnið á blað í umslag. Það var lítið mál. Nú sit ég því með stærsta umslag sem ég hef nokkru sinni augum litið. Samt er það bæði smátt og þunnt.

Innihaldið þó ekki.