Karlmaður í næstum heilt ár

Í næstum heilt ár átti ég borvél. Ég fékk hana í afmælisgjöf í janúar frá Nonna frænda og var nokkuð ánægður með. Ég tók hana þó ekki alveg strax úr kassanum enda þurfti ég ekki á henni að halda. En hún stóð alltaf þarna í hillunni tilbúin til afreka og ég beið spenntur eftir því að þurfa að bora og massa eitthvað. Ég hef þó aldrei þótt sérstaklega handlaginn eða mikið svona handy man eins og afi minn en borinn var mitt fyrsta verkfæri og ég var stoltur af.

Það var ekki laust við að karlmennskunni hefði verið fírað ögn upp á við fyrir vikið. Nú skyldi borað og ég sá fyrir mér að ég yrði svona ,,borarinn” í fjölskyldunni. Sá sem leitað yrði til þegar já... þyrfti að bora. Þegar ég flutti svo til Ingibjargar í júní sá ég loks tækifærið í hendi. Ég á nefnilega fínan veggspegil sem Anna systir gaf mér og ég ákvað að hann yrði mitt fyrsta verkefni sem handlaginn karlmaður. Eða fyrsta fórnarlamb tíu þumalputta.

Nú er desember og spegillinn liggur á gólfinu í makindalegri stellingu upp við vegginn og bíður enn eftir mennskukasti mínu (finnst hann eiginlega vera búinn að koma sér aðeins of vel fyrir). Kannski ekki fítonkraftur á þessari litlu framkvæmd minni en framkvæmdagleði engu að síður og það er líka mikilvægt. Fannst ég líka þurfa að vanda vel til míns fyrsta verks og því hef gefið mér góðan tíma til að mæla hæðina, handleika borinn, telja skrúfurnar og krota blýantskrossa á vegginn. Svona þessi hefðbundnu undirbúningsverk stórframkvæmda.

Þessi nauðsynlegi undirbúningur tók um 2 mánuði og fyrir nokkrum vikum taldi ég mig svo loks tilbúinn til verka. Ég tók borinn úr kassanum og undirbjó höggið. Í kassanum lágu alls kyns stálkubbar einhvers konar og ég festi þann álitlegasta á. Bar því næst borinn upp að blýantskrossinum og gaf í. Zsssssííííííí hvíslaði borinn vingjarnlega á beran vegginn í nokkrar sekúndur. Ég létti ágjöfinni og leit á afraksturinn. Í gegnum hlífðargleraugu og gegnsæjan reykinn sá ég ekki svo mikið sem agnarlitla dæld á veggnum. Ekki neitt! Djö er sterkt í honum hugsaði ég. Ég tók pásu og velti málinu fyrir mér.

2 vikum seinna fattaði ég að borinn sem Nonni frændi gaf mér var alls ekki bor. Nonni hafði gefið mér skrúfara. Skrúfara. Þegar einhver er búinn að bora sig DRIIIIILLLLLLL í gegnum nokkur tonn af konkrít steypu get ég komið til skjalanna og skrúfað skrúfurnar í. Svona vingjarnlegt zsssssííííííí. Karlmennsku minni var skyndilega skrúfað af 10 þumalputtum niður um eitt þrep. Ég er ánægður með skrúfarann og gjöfina frá Nonna en líður samt svolítið eins og ég hafi byrjað á bekknum þó svo þjálfarinn hafi lofað mér að ég myndi byrja inn á. Stór skrúfuverkefni eins og Ikea samsetningar? Ekkert mál!

Ekki samt hika við að hringja í (djös) fagmenn í flóknari verkum.