Plánetan Kristján

Horfði á masmikinn og óþægilegan Kastljósþátt um daginn. Skipuleggjandi styrktartónleika fyrir krabbameinssjúku börnin sat ásamt Kristjáni Jóhannssyni fyrir svörum vegna ,,ásakana” um að risafengin listamannalaun.

Þátturinn var masmikill vegna þess að stundum var ekki hægt að heyra orðaskil fyrir frammíköllum Kristjáns sem skildi hvorki upp né niður í einföldum fyrirspurnum Kastjóssfólksins. Af tón hans og orðum mátti heyra að honum blöskraði áhugi fréttamanna og þjóðarinnar á raunverulegum ágóða af tónleikum fyrir veik börn.

Þátturinn var óþægilegur því í stólnum sat hæfileikaríkur maður sem einhvers staðar á leið upp metorðastigann hafði hrasað um nokkur þrep hófsemis og virðingar. Það stakk að fylgjast með Kristjáni tala niður til þáttastjórnenda og íslensku þjóðarinnar úr gröf sem dýpkaði bara og dýpkaði. Af eigin hendi.

Af einhverri óforskammaðri veruleikafirringu hafði Kristján svo tekið með sér nýjasta geisladisk sinn, sem hann bar fyrir myndavélina allan þáttinn. Þegar honum loks leiddist umræðan og þófið skaut hann inn snögglega að, hann væri nú búinn að gefa út nýjan disk. Stuttri þögn sló á þáttastjórnendur og myndavélin sýndi okkur Kristján fálmandi vandræðalega með diskinn sinn að reyna að rétta þeim sýnishornið. Þau störðu aðeins forviða á en tóku ekki við.

Kristján nýtti þá háværa þögnina eins og logn undan stormi og stakk upp á því að við veittum disknum meiri athygli. Hann væri nú bara mjög merkilegur teldi hann og margir hefðu sagt það við hann. Íslendingar ættu auk þess bara að hætta að vera svona búralegir, dreifandi auri um þá sem nenntu að drullast til að gera eitthvað. Svo mörg voru þau orð um vangaveltur um velferð veikra barna.

Þátturinn var bæði "mas" en líka "mis", því Kristján telur sig slá hreina tóna í hjörtum íslensku þjóðarinnar en nær í besta falli að slá hana út af laginu. Og það þrátt fyrir merkileg lög frá plánetunni Kristján – handan veruleikaþoku og stjörnuskýs.

Þar sem allir drullast til að gera eitthvað.