Aðeins á Laugaveginum?

Ég vaknaði einn á laugardagsmorgunn og tók hefðbundin laugardagsverk að mér – hellti upp á kaffi, ristaði morgunmatinn og sökkti mér í ítarlegan lestur Fréttablaðsins. Setti svo upp trefil, skó og annað fararsnið og rölti Laugaveginn. Nú er ég ekki hreinræktað miðbæjarflón heldur aðfluttur úr nágrannabæ en eftir nokkurra ára búsetu finnst mér voooðalega leiðinlegt að fara út fyrir miðbæinn til að kíkja í búðir. Kjarnarnir höfða ekki til mín þrátt fyrir meira úrval og fleiri bílastæði. En það er auðvitað gott að hafa kjarna enda allt til alls.

Allavega.

Fór í Laugavegsrölt á laugardegi og upplifði sumt sem ég held að maður upplifi aðeins á Laugaveginum.

Ég gekk inn í Mál og Menningu í leit að floppy diskum og hugmyndum. Gekk þar inn í tal tveggja starfsmanna sem höfðu ekki mikið að gera á neðri hæðinni. Þeir höfðu greinilega séð heimildamyndina um Michaelangelo í sjónvarpinu um daginn og annar þeirra hafði ansi sérstakar skoðanir í framhaldinu. Já djö er þetta skrítið með sögulega þróun kynfæra í höggmyndagerð. Heyrði ég rétt? Greinilega því hann hélt áfram. Þú veist... í alvöru. Ég meina, typpiiin og brjóstiiin, þetta er alltaf eins! Kollegi hans á neðri hæðinni svaraði engu enda kannski lítið hægt að segja hvort sem hann tæki undir þessa skoðun eða ekki. Já þetta er alveg ferlegt maður – alltaf sömu typpin! Eða. Nei, veistu ég er bara ekki sammála. Mér finnst þau alltaf vera að stækka. Nei, líklega lítið hægt að segja annað en jæja, bara komið kaffi. Ég flúði neðri hæðina án þess að hafa fundið nokkuð annað en floppy samræður um steintyppi.

Fyrir utan Mál og Menningu stóð fyrrverandi morðingi og kallaði Ljóð ... Ljóð ... Ljóð með taktföstu millibili. Ekkert annað en þetta 4 stafa orð aftur og aftur. Gat ekki annað en hugsað með sjálfum mér að þetta væri kannski ekki rétta taktíkin en fannst framtakið hjá óheillamanni samt gott. Vonaði að sölutrikkið yrði heillavænlegt. Var viss um að það voru svo sem til lélegri bækur innandyra. Ég óskaði honum góðs gengis í huganum og rölti áfram.

Um kvöldið sátum við Ingibjörg og Lúlli bró á pizzastað með útsýni yfir veginn. Hálfvegis í pizzunni horfi ég út um gluggann og sé handan götunnar þar sem gamall maður kemur gangandi með langan tréplanka. Maðurinn, sem var líklega á áttræðisaldri bar myndarlegan hatt á höfði og gekk þarna hægum heldri manna skrefum eftir Laugaveginum með langan planka á öxlinni eins og ekkert væri eðlilegra. Og kannski var það heldur ekki. Við og við stöðvaði hann og leit aftur svona rétt til að athuga hvort aftari hluti plankans væri ekki örugglega með líka og hélt svo áfram ferð sinni. Ferð sem átti líklega góðan endi og ég gat aðeins reynt að geta mér til um ferðalag þessa virðulega manns með hatt og langan tréplanka.


Þess vegna líkar mér kannski vegurinn og laugin í miðjunni. Því í miðju pizzuáti gæti maður rekist á fyrrverandi morðingja með brennandi áhuga á steintyppum bera langan planka á annarri öxlinni.

Eða svona allt að því.