Heimildin um Fjodor

Um daginn sá ég glefsur af frábærri sænskri heimildamynd. Hún bar í það minnsta merki um gott (sænskt) hugvit hvað varðar efnistök í frábærum heimildamyndum. Svíarnir voru komnir til St. Pétursborgar í Rússlandi til að hitta að máli einu afkomendur Fjodor Dostajevskí hins mikla rithöfundar sovésku þjóðarinnar.

Æðisleg hugmynd hugsaði ég. Að velja einhverja snillinga úr mannkynssögunni og feta svo í djúp ættarsporin fram í tímann. Finna þar afkomendur og sjá hvort þeim svipi til forföðursins. Athuga hvort þeir sveipi sig í ljómanum eða feli sig í skugganum þunga.

Einu efirlifandi afkomendur hins goðsagnakennda Fjodor, voru feðgarnir Igor og Alexei. Hafði Fjodor verið lang- og langalangafi þeirra. Líf feðganna gekk sinn hæverska og hversdagslega gang í borg Péturs og bar lítil merki þess að Fjodor liti eftir öxl þeirra handan móðunnar. Veitti þeim innblástur til andlegra verka.

Það kom í ljós að afkomendur Fjodor, feðgarnir tveir stóðu í sitthvorum skugganum. Faðirinn Igor stóð í þeim þyngri og bagslaði við að vera rithöfundur. Það virtist þó vera þrautinni þyngra því hann reiddi sig helst á framfærslu Alexei sonar síns. En Igor var rithöfundur eins og langafi. Af einskærum áhuga eða enn skýrari skyldurækni.

Alexei tiplaði hins vegar létt í sínum skugga enda laus við skrifteppu föður síns og fortíðarinnar. Hjá Alexei var ekkert ekkert hringl á áhugasviðinu og hugur hans lá um aðrar og verklegri slóðir. Alexei vann við að keyra ryðgaðan sporvagn um rússneskt malbikið og tjáði myndavélinni að þar rættist draumur lítils patta.

Mér fannst ákvörðun Alexei um léttara labb mun áhugaverðari en hin þungu skref sem Igor hafði ákveðið að taka. Það er einhvern veginn meira við hæfi að afkomandi Fjodor sé sporvagnsökumaður heldur en rithöfundur.

Það er bara of fyrirsjáanlegt.