Pabbi

Er friðsamur og vingjarnlegur maður. En hann á sínar hliðar, sín móment.

Þegar hann var nítján var hann kallaður í herinn eins og margir aðrir ungir menn á leið út í lífið. Þetta var 1969 og taktur tímans sló kærleika, vináttu og rokk og ról. Danir hafa svo sem aldrei verið miklir hermenn enda yfirleitt svona mátulega jafn glaðir. En ef Danir hafa einhvern tímann tekið hernaðarbröltið lítið alvarlega – þá var það 1969. Taktlausir foringjar sem skildu ekki rokkið gáfu skipanir um armbeygjur og bein bök og boðuðu aga. Gerðu sér þó enga grein fyrir því að skilaboðin strönduðu á hjálmum strákanna sem í eigin heimi trommuðu sóló á byssugikknum eða brostu út í annað. Skilaboðin náðu ekki inn fyrir og enduðu loks í skotgröfunum. Undir hjálmunum síkkaði hinsvegar hárið og hugurinn leysti gátuna um frið á jörðu.

Pabba var boðið að fara í liðsforingjaskóla - að verða foringi en afþakkaði það pent. Vissi líklega að hann gæti aldrei fyrirskipað óþarfa erfiði án þess að brosa út í annað. Hann skildi líka hvað skipti mestu máli og kunni að forgangsraða; líka þótt það þýddi að falla í ónáð foringjanna. Þannig var að pabbi hafði verið settur í óvænt helgardjútí og var það sérstök refsing fyrir að hafa laumast út um gluggann til að kaupa kóka kóla – eftir að ljósin höfðu verið slökkt. Sömu helgi átti hins vegar mamma hans og amma mín heitin fimmtugsafmæli og fyrirhuguð var stór veisla á Köbkesveginum í Álaborg. Eðlilega vildi pabbi ekki missa af því og bað því vinsamlegast um frí. Því var að sjálfsögðu neitað enda var hann í kókstraffi og helgardjútí. Ég fer samt svaraði hann þá kokhraustur og yfirgaf herstöðina. Afmælið gekk vel og amma var glöð að sjá strákinn sinn. Þegar pabbi hins vegar snéri aftur á beisið biðu hans kumpánar úr herlögreglu sem hnepptu hann þegar í stað í hald. Pabba var stungið inn fyrir helgarliðhlaup.

Ég sé hann í anda í litlu hláturskasti milli tveggja herlögreglumanna sem tóku starfið alvarlega. En þetta var brot og fyrir það þurfti að refsa með nokkurra daga fangelsisvist. Hugmyndin var að hann fengi að dúsa í huggulegum rimluðum vistarverum á stöðinni sjálfri en þar sem það var af einhverjum ástæðum upptekið var hann sendur í eitt af alræmdari fangelsum Danmerkur. Þar dvaldi hann svo með Olsen bandinu og öðrum ótíndum glæpamönnum 7. áratugsins og ég get í kristaltærri svipan séð fyrir mér kurteisishjal við samfangana. Jæja já, bara vopnað rán já. Ég? Jaa sko þetta byrjaði allt þegar mér langaði i kók og mamma var fimmtug. Fyndið. Seigur.

Ekki minnkaði risið á honum við að flytja til Íslands. Það sýndi sig best í miðju þorskastríði þegar hann fór ásamt öðrum prenturum Kassagerðarinnar niður að höfn til mótmælastöðu. Á stórt skilti hafði hann skrifað þessi fleygu orð til Bretanna - God Save The Cod

Ekki veit ég um betri yfirlýsingu um hliðhollustu og ást á landi og þjóð. Íslandi.

Pabbi.