Berstrípaður storkur

Hér eitt sinn var Storkurinn ekki bara fullur af sjálfum sér. Hafði hann sett inn svokalla linka á vini sína sem þramma í svipuðum erindagjörðum á veraldarvafri og þá var líka hægt að sjá hversu margir kíktu inn, hvaðan og svo framvegis. Mikið stuð.

En nú er Storkuinn bara einn með sjálfum sér, berstrípaður fyrir umhverfinu og án stökkpalls yfir í önnur lönd veraldar. Hvergi hægt að fara með einu klikki – sem er jú svo patent. Þannig var áður fyrr hægt að skjótast til Bjergvehn (ekki í Noregi samt), Leppin dvergsins, Kúrbítsins og Tísku Gilla – og Ingibjargar en það er liðin tíð.

Ástæðan fyrir strípihneigðinni er þó aðeins sú að ég kann ekki að forrita gamlan Stork fyrir svo klikk – yfir. Biðst ég hér með velvirðingar á hneigðinni.

Og klikkinu.