Þýskur húmor?

Geðveiki píanóleikarinn lauk upp orði í fyrradag. Kom þá í ljós að hann var hvorki geðveikur né píanóleikari. Hann var heldur ekki Tékki, Svíi né Frakki. Heldur þýskur.

Löggan hafði komið að honum við sjálfsmorðstilraun og honum varð svo um að hann ákvað að þegja – og þegja lengi. Og ekki aðeins ákvað hann að fara í þagnarbindindi heldur ákvað hann að krydda leikinn aðeins og þykjast vera geðveikur í ofanálag.

Vel skiljanlegt enda hálf pínlegt að vera gripinn við jafn hallærislega aðgerð og að hoppa ofan af hárri brú – án fallhlífar eða dýnu – verandi heill heilsu. Enda stórhættulegt. Löggan líklega hugsað hvað er maðurinn að gera, hann hlýtur að vera geðveikur. Betra að samþykkja það þegjandi en að neita því allsgáður.

En svo þoldi hann auðvitað ekki lengur við enda líklega fyrir löngu búinn að slá heimsmetið í þagnarbindindi og störukeppni “eðlilegra” á göngum Hælanna og engum fundist það lengur merkilegt. Enda talinn geðveikur og hjá þeim er þetta daglegt brauð.

En kannski var þetta brandari. Kannski var hann bara að grínast. Það fylgdi reyndar ekki fréttinni en kannski sagði hann við hjúkrunarkonuna aber bitte, bitte – ich bin just joking! Kannski var þetta bara dæmi um þýskan húmor.

Mér fannst þetta allavega svo fyndið að ég ákvað að gera hið sama.

Rjúfa þögnina.