Lúkas og ég

Við Lúkas Emil vorum tveir heima í smástund í fyrrakvöld. Ingibjörg fór skyndilega til vinkonu sinnar sem hafði lent í sálar-árekstri. Fór með köku á slysstað.

Við feðgarnir vorum góðir saman og röltum um og spjölluðum aðeins um lífið og tilveruna. Lúkas skríkti á skoðunum sínum. En hann stækkar, dafnar og lærir hratt þessa dagana - og getur einhvern veginn alltaf aðeins meira en í gær. Allavega meira en í síðustu viku. Nú um stundir situr hann stoltur, forviða en hnakkreistur í hjólagrind einhvers konar og lullar hægt – afturábak! Fætur rétt snerta gólfið og stefnan er skemmtilega stefnulaus. Svo brosir hann og flissar til foreldranna, ánægður með nýja leikfangið – og þessa nýju lífsreynslu. Kökkur í hálsi mömmunar, pabbinn tekur þrjúhundruð myndir.

Sofnaði í fanginu á pabba sínum í kvöld, þakklátur fyrir taktfast hossið. Brosti svo í blundinum. Sáttur við lífið eða drauminn. Pabbinn brosti víst meira.

Fyndið annars hvað svona lítill gutti með risastóra forvitni fyrir heiminum – hefur sterk áhrif. Nú er hann aðeins þriggja og hálfs mánaða en mér finnst eins og hann hljóti að vera miklu eldri. Það er eins og hann sé löngu kominn! Undarlegt - en kveikir á þeim þræði: Af hverju hann, af hverju við? Þetta er bara of stórt til að vera hrein tilviljun út í loftið. Segi svona. Maður hugsar allavega af hverju, af hverju, af hverju það og hljómar líklega eins og rassálfur Ronju.

Já hann veit hvað hann vill - en veit líklega ekki hvað hann hefur gert okkur hinum. Lítill snáði sem veit ekki neitt. Er bara. Og virðist sáttur við það.

Við líka.