Á æskuslóðir

Fórum á æskuslóðir á laugardaginn var.

Æskan er í Breiðholtinu efsta. Hólahverfinu. Hverfið sem gnæfir yfir Árbæinn, Elliðaána, Indíánagilið og Breiðholtið þar neðra. Þarna bjó ég í sama fuglinum frá tveggja til þrettán ára aldurs – fyrst í Krummahólum, svo Hrafnhólum.

Það var gott að búa þarna í Breiðholtinu. Blokkarhringurinn gnæfði, að því er virtist alla leið til himins en inn í honum miðjum voru snjóþotubrekkur, rólur og það besta – risastór malarvöllur með tveimur mörkum í sitthvorum endanum. Spörkuðum enda strákarnir boltanum frá morgni til kvölds á milli þess sem við sníktum popp af Sigga feita í Dúfnahólunum.

Tólfan – Hlemmur/Fell stoppaði við enda vallarins og hana teikuðu eldri strákarnir á veturna - þeir djörfustu alla leið niður brekkuna að Hólabrekkuskóla. Tólfan flutti okkur guttana líka á ófáar fótboltaæfingar - í gegnum Fellahverfið framhjá “villingunum” og alla leið í Safamýrina. Framhjá Leikni, framhjá ÍR, og inn í Framhverfið. Fram þótti nefnilega standa þeim báðum snúning og vel það.

Það var gaman að koma á þessar slóðir að nýju - hef ekki gert það í mörg, mörg ár. Sumt var við það sama, annað hafði breyst. Hugurinn hljóp milli staða í minningunni.

Hólagarður hafði stækkað og rúmaði nú Nóatún, Dominos og aðrar nýjar sjoppur en gamla blómabúðin var þó þarna greinilega ennþá. Sá Michelsen blómasala taka sígaretturölt og virti hann fyrir mér púandi kæruleysislega út í loftið - kannski kominn með nóg af öllum þessum heilnæma blómafnyk? Hann tók eftir pælingum mínum og horfði rannsakandi til baka. Nýja viðbyggingin fannst mér þó ansi ljót þar sem hún stóð á áður brúnni mölinni – þar sem við byggðum litla hóla og stukkum á hjólunum okkar. Fann svo staðinn þar sem gamli bókabíllinn stóð eitt sinn - blár, lúinn og marinn - og þar sem kókbíllinn staðnæmdist við sjoppuna. Fengum stundum að létta á með kókburðarmönnum og fengum kókflösku að launum. Það voru góðir dagar þegar kókið kom frítt.

Hólavöllur - malarvöllurinn góði og gimsteinn okkar drengjanna, var horfinn. Ég hljóp upp á hólinn til að líta eftir. Yfir gamla völlinn hafði snyrtilega verið lagt gras og tré verið niðursett innanum leiktæki af ýmsum gerðum. Í gegnum þetta allt lá svo malbikuð stétt sem liðaðist eins og snákur þvert yfir gamla völlinn - hornfána í hornfána. Allt voða snyrtilegt og fjölskylduvænt svo sem en lítil ögrun fyrir barnunga knattspyrnumenn með stóra drauma. Ég leit yfir svæðið og sá gömlu blokkina mína. Sá að svalahandriðið sem ég festi höfuðið eitt sinn á milli hafði verið skipt út fyrir einhverju plastkenndu og rimlausu. Ég líklega verið öðrum víti til varnaðar þar. Það er nefnilega mjög slæmt að festa hausinn milli svalarimla. Sérstaklega ef hálft hverfið safnast saman til að fylgjast með því.

Heimsótti líka Krummahóla 2 – fyrri krummann minn. Sá krummi hafði farið í smærri andlitslyftingu og flest virtist vera við það sama. Ég sýndi Ingibjörgu hvar við strákarnir höfðum stokkið fram af syllu til að deyja með tilþrifum. Valið okkur vopn, sprengju, fall- eða hríðskotabyssu og svo stokkið út í opinn dauðann æpandi og emjandi. Aðeins til að standa svo strax upp aftur og heyra einkunnina. Sá vann nefnilega sem dó með flottustu tilþrifunum. Dó best.

Heimsóttum svo að lokum Indíánagilið með öllum sínum ævintýrum. Áin rann ennþá og stíflan stóð sína vakt en víðfeðmi skógarins virtist ívið smærra en mig hafði minnt. Tréin voru þó ennþá hærri en kollurinn á mér og þéttir runnarnir enn fyrsta flokks felustaðir en fann að ég hafði stækkað – skógurinn ekki. Það átti svo sem við aðra hluti líka. Síðast þegar ég var á kreiki var ég ekki hár í loftinu og umhverfið miklu miklu stærra. Meira að segja gamla rafstöðin við Hólavöllinn sem við notuðum fyrir Yfir leikinn virkaði nú eins og lítið raf-stuð.

En það var gaman að koma í gamla hverfið – þó ekki væri nema bara til þess að hlaupa uppi minningarnar.